«O que pasa é que o imperialismo chegou a tales extremos de monstruosidade. E a historia do imperialismo é a historia dunha monstruosidade, pero que nos últimos anos é terrible, perderon toda vergoña, adquiriron un cinismo atroz e permítense destruír o que queiran.»
Alfonso Sastre
«Solidariedade non é dar o que a ti che sobra, senón dar o que outro pobo necesita, aínda á conta de ti mesmo»
Fidel Castro
Aos 12 anos durante os que a poboación siria se viu obrigada a sobrevivir mergullada nun conflito que lanza o cruento saldo de centos de miles de falecidos e máis de sete millóns de refuxiados, débeselle sumar agora as fatídicas consecuencias dun terremoto de magnitude 7,8 na escala de Ritcher, que deixou desde a madrugada deste pasado luns un balance provisional de máis de 1.600 falecidos e preto de 3500 persoas feridas durante estas primeiras horas de desconcerto e profunda dor no país árabe.
O noroeste do país, no que a guerra se cronificou pola presenza de grupos armados opositores e onde aínda hoxe viven preto de 4,5 millóns de persoas, das cales preto dos 4 millóns son plenamente dependentes de axuda humanitaria que chega do exterior, resultou especialmente afectado polas consecuencias deste sismo con epicentro na veciña Turquía e que devastou con inusitada forza esta rexión fronteiriza. A ineficiente estrutura médica siria, resultado de anos de intensos combates, a presenza previa de brotes de cólera entre a poboación civil e as baixas temperaturas que adoitan alcanzarse durante o inverno na rexión, fan que miles de familias se enfronten no futuro inmediato a unha grave crise humanitaria, que o goberno de Damasco debe encarar mentres libra as últimas batallas dunha guerra destinada a recuperar a plena soberanía sobre o seu territorio.
E é que a pesar do que aínda hoxe pretenden trasladar os medios occidentais, agora oportunamente alarmados e cínicamente cheos de empatía ante a traxedia que este intenso terremoto provocou entre a poboación siria, a serie de causalidades que desembocaron no conflito iniciado en 2011 e a posterior peste do fundamentalismo relixioso que arrasou Siria, ten unha clara orixe directa no interese político, as presións económicas e os tambores de guerra desatados por Washington e os seus criados europeos.
Resulta insultante e, por tanto, claramente reprochable, chegar a comprobar como os informativos españois citan durante os seus –agora novamente constantes– programas as terribles consecuencias para a poboación dun suposto conflito sirio, obviando conscientemente o financiamento occidental destinado a esta cruenta guerra, cuxo obxectivo principal era lograr adestrar e equipar a certos de cortacabezas, que no seu momento pretenderon balcanizar Siria e que hoxe combaten alegremente xunto a milicias neonazis en Kiev, poder escoitar os testemuños duns Cascos Brancos de novo lexitimados ante a opinión pública e acirrados en prime time e mesmo ler análises de supostos expertos, nos que se fala da deficiente subministración enerxética de Damasco, eludindo mediante delirantes malabares o elocuente dato que asegura que preto do 80% da produción petroleira do país é saqueada polo invasor estadounidense que a día de hoxe aínda ocupa ilegalmente o seu territorio. Preto de 66 mil barrís diarios, que son subtraídos da rexión oriental do país polas Forzas Democráticas Sirias (SDF) co respaldo das tropas dos Estados Unidos.
Vai poñer Washington punto e final ao seu latrocinio sobre os recursos do pobo sirio? Vai deter occidente as medidas coercitivas unilaterais que provocaron a incapacidade de atender con mínimas garantías as necesidades diarias de alimentos, medicinas, electricidade, combustible para calefacción e atención médica da poboación siria mesmo durante o peor da pandemia? Pensan Washington e Bruselas poñer fin á chantaxe e a agresión imperialista contra Damasco que se cobrou centos de miles de vítimas entre a poboación civil siria?
Se non é así, rogaríalles que non interrompan a súa máis sincera indiferenza ante a dor e a barbarie á que durante unha década tivo que facer fronte o pobo sirio. Se non logran equiparar a digna e desinteresada solidariedade do «réxime» chinés, a «agresiva» Rusia, a «ditadura» cubana, a «terceiromundista» Alxeria ou o «maligno» Irán, simplesmente miren para outro lado tal e como nos teñen afeitos e sigan sen pousar os seus ollos sobre Damasco. Sen ningunha dúbida, a súa poboación agradecerá o cesamento das palabras ocas, os sermóns «democráticos» no medio da traxedia e as empresas humanitarias que afán rematar con primaveras de cor e máis sangue nas rúas dos aparentemente rescatados. Se non van afrouxar o peso das súas garras sobre a poboación siria, polo menos aforren a esta traxedia o cinismo da súa falsa solidariedade. O mundo non precisa máis imperialistas con ínfulas de mesiánicos salvadores.
«Ante o ataque desapiadado do imperio contra o irmán pobo de Siria, os gobernos e organismos internacionais do mundo teñen dous camiños: defender a soberanía e condenar os actos xenocidas e intervencións de EE.UU., ou calar como cómplices da tiranía imperialista»
Evo Morales